Oczami Aikidoki

Jerzy Gorzeń sensei, staż w Rzeszowie listopad 2011.

2011-12-05T23:29:00.003+01:00

Staż po niewielkich problemach (temperaturowych) odbył się pomyślnie. Pracowaliśmy nad szerokim wachlarzem technik ku uciesze obecnych. Pierwszy dzień rozpoczął się komplikacjami jakie zafundowali nam rzeszowscy judocy. Wiec tym oto sposobem musieliśmy ćwiczyć na sali z ograniczoną ilością materacy, daliśmy rade, kto jak nie My. Po pierwszym treningu wszystko wróciło(zaginione materace) i mogliśmy się bardziej rozpędzać. Z uwagi na zmianę miejsca treningów wieczorna oczekiwana przez wielu sauna przeszła do lamusa. Nie strudzeni treningami wyruszyliśmy na posiłek i zwiedzanie miasta. Rzeszów kolejny raz okazał się bardzo gościnny. Niewielką grupką przemieszczaliśmy się wieczornymi ulicami zaglądając w co ciekawsze miejsca. Pierwszy trening drugiego dnia rozpoczął się przypomnieniem podstaw aikido, trening zakończył się egzaminem Rafała, Kuby, Adasia i Bartka pozytywnie uwieńczonym gratulacjami i uwagami senseja. Następne treningi tego dnia były równie pracowite jak dnia pierwszego, tylko mata jak by mniej łagodna.
Staż był moim zdaniem udany, obecni mogą potwierdzić a nieobecnych zapraszamy na kolejne.
Trener.

Ważna informacja stażowa

2011-11-23T09:44:00.000+01:00

Uwaga zmiana miejsca stażu.
Staż odbędzie się według pierwotnego planu treningowego, natomiast miejsce z powodów technicznych zostało zmienione z hali Walter na Zespół Szkół Gospodarczych przy ulicy Spytka Ligęzy 12 w Rzeszowie.
(będzie cieplej)
p.s.
Niebawem fotorelacja (może z krótkim opisem) z wyjazdu na staż, który poprowadził J.F.Riondet shihan 8dan w Toruniu .
Trener.

STAŻ

2011-10-29T23:27:00.000+02:00

W dniach 26 i 27 listopada 2011r. na macie PTS „Walter” przy ul. gen. Langiewicza 27
w Rzeszowie odbędzie się staż treningowy, który poprowadzi sensei Jerzy Gorzeń 4 dan.
Zapraszamy serdecznie do wspólnej praktyki aikido.

Harmonogram treningów:

*sobota- 15.30 do 17.00 dzieci
- 17.00-18.30 i 19.00- 20.30 dorośli

*niedziela- 11.00-13.00 dzieci

- 13.30-15.00 i 15.30- 17.00 dorośli

Koszt całego stażu: dzieci 60 zł, dorośli 80zł,
jeden trening 30 zł.

Muszyna-Złockie obóz dla dzieci 2011r. Wspomnienia z wakacji.

2011-10-21T12:38:00.000+02:00

Podczas twardej jesieni milo ogrzać się wspomnieniami ciepłego lata. Były treningi, wycieczki,
wypoczynek aktywny oraz wiele wiele innych atrakcji uprzyjemniających pobyt.
Obecni na obozie pracowali wytrwale w pocie czoła aby poprawiać umiejętności oraz poznać lepiej aikido. Kilkoro obecnych na obozie po raz pierwszy zetknęło się z aikido, czapki z głów dla odważnych.
Nieobecni macie szanse odważyć się i pojechać z nami na wakacje w 2012 roku.
Trener.

Fotorelacja z treningu

2011-09-20T01:17:00.000+02:00

Aikido to japońska sztuka walki skodyfikowana przez sensei’a Morihei’a Ueshibę (fotografia powyżej) pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku. Jest to o tyle specyficzna sztuka walki, że opiera się ona jedynie na technikach obronnych i dźwigniach na stawy. Niemniej jednak, do ich perfekcyjnego opanowania potrzebny jest atak, toteż odpowiednie zgranie osoby atakującej i broniącej się jest wręcz niezbędne. Aikido jak żadna inna sztuka walki zwraca uwagę na duchowy aspekt, bowiem ewentualny przeciwnik nie jest wrogiem lecz istotą, która zbłądziła. Celem praktykowania technik Aikido jest opanowanie ich w ten sposób, by w przypadku realnej walki nie skrzywdzić oponenta, a jedynie pozbawić go równowagi, tak aby nie miał już możliwości nas zaatakować, bo nie chodzi o to by wygrać, lecz o to, aby nie przegrać. Aikido jest dużym wyzwaniem dla ciała i umysłu. Pozbawia agresji i jednocześnie kształtuje sprawność. Uczy tolerancji i cierpliwości. Treningi są wyczerpujące i pełne bólu, ponieważ oprócz poznawania technik adepci uczą się także odpowiednich padów.

Rzeszowska Akademia Aikido została stworzona niemal dziesięć lat temu przez Jakuba Sikorę sensei 1 Dan. Jest to grupa młodych ludzi, którzy w pocie czoła pracują nad perfekcyjnym opanowaniem technik Aikido, dążąc jednocześnie do rozwoju swojego ciała i osobowości.

text i foto: Piotrek

Nowości ze świata RAA

2011-09-20T00:42:00.000+02:00

Zgodnie z zapowiedzią, mam dla Was informacje odnośnie nowych terminów treningów. Jak to bowiem na początku sezonu bywa, pojawiają się rozmaite roszady i dopasowania. Więc poniżej najbardziej aktualna rozpiska.

Przede wszystkim do ćwiczenia wraca grupa z Zespołu Szkół Społecznych. Treningi odbywają się we wtorki od 15.30 do 16.30 i są przeznaczone głównie dla dzieci rozpoczynających swoją przygodę z Aikido oraz w piątki od 15tej do 16tej - zajęcia dla wszystkich. Mam też dobrą wiadomość dla rodziców dzieci z Zespołu Szkół Społecznych - treningi dla uczniów szkoły są bezpłatne.

Zmianom ulegają terminy i układ zajęć w Zespole Szkół Gastronomicznych. Zajęcia będą prowadzone w grupach: początkującej i zaawansowanej:

grupa początkująca ma zajęcia w poniedziałek (wraz z grupą zaawansowaną - są to zajęcia ogólnodostępne) od godziny 17tej do 18.30 oraz we wtorek i czwartek od 17tej do 18tej,

grupa zaawansowana ma zajęcia w poniedziałek (wraz z grupą początkującą - są to zajęcia ogólnodostępne) od godziny 17tej do 18.30 oraz we wtorek i czwartek od 18tej do 19.30.

tomek

Ruszamy!

2011-09-06T16:39:00.000+02:00

Już wszystko jasne! Sezon 2011/12 należy uznać za rozpoczęty. Z tej okazji proponuję potrójne "hip hip hurra!":). Przed chwilą dzwonił Kubszny z informacjami na temat treningów.

Sprawy mają się następująco:

treningi dla dzieci i młodzieży ćwiczących w Zespole Szkół Gastronomicznych pozostają bez zmian, tj. poniedziałek, wtorek i czwartek od godziny 17tej,
treningi dla dorosłych pozostają na Hali Waltera we wtorki i czwartki o godzinie 20.30,
treningi dla grupy z Zespołu Szkół Społecznych na razie się nie odbywają, ale nie jest wykluczone, że ulegnie to zmianie - informacje na stronie.

Sytuacja na teraz wygląda podobnie jak na zakończenie sezonu poprzedniego. Nie wszystko jest jeszcze ustalone ostatecznie, gdyż - jak mówił Kubszny - rozmowy jeszcze trwają. Gdy tylko pojawią się jakieś konkrety, czyli najpewniej w tym tygodniu, od razu wrzucę info na bloga. Tymczasem przekazujcie informację wszystkim zainteresowanym. W razie pytań dzwońcie bezpośrednio do Kubsznego.

Cóż, nie pozostaje mi powiedzieć nic innego jak tylko - zapraszam na matę:).

tomek

Wakacje się kończą

2011-08-31T18:07:00.000+02:00

Kopę czasu, że tak powiem. Jak w tytule - wakacje się kończą, więc i nasza przerwa wakacyjna dobiega końca. Myślę, że z czasem zamieścimy kilka fotek i relacji z wyjazdów, bo trochę się działo i jest o czym opowiadać. Ale to powoli. Teraz najważniejszą sprawą jest rozpoczęcie nowego sezonu. Niestety, na dziś, nic mi nie wiadomo kiedy i gdzie zaczynamy. Trzymajcie jednak rękę na pulsie, bo gdy tylko sprawy się wyklarują, na pewno pojawią się na stronie. Tymczasem zażywajcie ostatnich chwil wakacji, bo gdy już wrócimy na matę, nie będzie zmiłowania:).

tomek

Ostatni w tym sezonie

2011-06-21T16:35:00.001+02:00

Tak, tak moi Kochani, dzisiaj, czyli we wtorek, jest ostatni trening w tym sezonie. Wiem, że wszyscy się smucicie - ja się smucę - ale kiedyś ten ostatni trening musiał być, czyż nie? Ale nie martwcie się, bo po przerwie wakacyjnej na pewno wrócimy. Jeszcze nie wiemy gdzie i o której będą treningi, ale będą na 100 procent - tak powiedział Kubszny. A nawet jeśli tak nie powiedział, to ja tak mówię:).

Notkę tę piszę z Gdyni, więc tym, z którymi się nie widziałem w czwartek, mówię do zobaczenia po wakacjach. Zresztą te słowa kieruję do wszystkich, z którymi wspólnie przećwiczyłem ostatni sezon. Było fajnie, nawet bardzo, poza samym ćwiczeniem było mnóstwo zabawy i niezapomnianych chwil. Udało się nam, jako sekcji, wyjechać na duży staż z sensei Cognardem, udało się zorganizować kolejny obóz wakacyjny, który się rozpocznie lada dzień, a co najważniejsze udało nam się przetrwać, choć początki sezonu były skomplikowane. Na podsumowanie przyjdzie jeszcze czas, teraz chciałbym się tylko z Wami pożegnać.

Żeby jednak było jasne - dziś jest ostatni trening, więc go nie przegapcie. Głupio by było zapomnieć o ostatnim treningu:). Więc miłej zabawy i do następnego.

tomek

PS. Blog przez wakacje będzie działał, więc zaglądajcie:).

Końcowosezonowa

2011-06-15T21:31:00.001+02:00

Wakacje za pasem. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości - widać to dosłownie na każdym kroku, także w naszej sekcji. Frekwencja typowa dla zakończeń, czyli osób niewiele - około ośmiu, z prowadzącym oczywiście:). Stan na dziś przedstawia się tak: Kubszny, Rumcajs, Młoda, Rysiek junior, Basia, Ula, Paweł, no i ja. Od Basi dowiedzieliśmy się, że kolega Michał, który bardzo regularnie pojawiał się na zajęciach, załapał jakąś kontuzję, więc pojawi się zapewne dopiero po wakacjach. Z tego, co wiem, działamy w tym tygodniu na pewno, raczej w przyszłym, a co potem, będę informował na bieżąco.

A teraz trochę o tym, co się działo. A działo się całkiem sporo. Otóż mamy nowego prowadzącego:). Rumcajs, pod nieobecność Kubsznego, przejął pałeczkę i poprowadził ostatnie trzy treningi. Różnica między stylami prowadzenia chłopaków jest duża, każdy z nich inaczej rozkłada akcenty, przyjmuje inną metodykę, inny jest nawet układ treningu. Muszę powiedzieć, że taka zmiana jest bardzo pożądana, oczywiście od czasu do czasu. Skoro ostatnio mniej jeździmy na staże, to przynajmniej tak zmieniamy sobie prowadzących:). Aha, nieobecność Kubsznego dotyczy pierwszych półtora treningu, czyli wtorku i części czwartu ubiegłego tygodnia. Wczoraj Kubszny był, tyle, że zamiast sukienki owiązał się białym pasem i tak udał się na matę. Wywołało to pewną konsternację, na szczęście Rumcajs w mig opanował temat i stanął u steru:). Jak to przebiegło dokładnie niech pozostanie pomiędzy obecnymi - dość powiedzieć, że było wesoło i milcząco;].

Jak już wspomniałem, Rumcajs ma inne podejście niż Kubszny, więc i trening różnił się istotnie. Po pierwsze rozpoczęliśmy od ukemi, a nie długiej formy, potem było trochę kokyu-ho, kokyu-nage, było też kilka dźwigni w pozycji siedzącej. Miłośnicy stygmatów byli ukontentowani;]. Z racji niewielkiej liczby osób, obiegaliśmy się po pachy, ba, nawet po uszy. Pot lał się strumieniami, tym bardziej, że wentylacja na sali jest jako taka, a grupa przed nami poci się jak w saunie. Mi się to jednak podobało, także z tym zaduchem. Zapytacie zapewne, co może być gitowego w pocie lejącym się po oczach i duchocie iście tropikalnej. Otóż, może już o tym kiedyś pisałem, bardzo spodobała mi się pewna myśl zarzucona niegdyś - nie pamiętam już dokładnie - Jurzego albo Kubsznego, a może kogoś zupełnie innego: rzecz tyczyła się radzieckich, jeszcze, judoków, którzy przed zawodami zwykli ćwiczyć w szczelnie zamkniętej sali, z podwieszoną pod sufitem gumową płachtą, którą w miarę upływu czasu obniżano. Ćwiczyli więc chłopacy w warunkach mocnego niedoboru tlenowego. Tortura - pomyślicie. Otóż nie do końca - bowiem w czasie zawodów, w dobrze wentylowanej i wietrzonej sali, ich wydolność było znacznie większa - tylko dlatego, że natlenienie powietrza było prawidłowe. Wystarczy tylko - i aż - tyle, by poprawić swoją kondycję i wytrzymałość. A na tym mi właśnie zależy. Poza tym, zauważyłem, że lepiej mi się ćwiczy, kiedy jestem naprawdę rozgrzany i nagrzany (bez skojarzeń;]). Oczywiście mówię za siebie:).

Teraz słów kilka o treningu wtorkowym, kiedy Kubszny był, ale nie prowadził. Jak sam powiedział, a co było po nim widać, inaczej ćwiczy się, kiedy człowiek koncentruje się tylko na tym jak ćwiczyć, a nie na prowadzeniu, poprawianiu i tłumaczeniu. Pewnie więc Kubszny trochę psychicznie odpoczął i się zresetował. Fajnie, tym razem z naszej - współćwiczących strony, było też poćwiczyć z nim występującym w roli uczestnika treningu. Relacja jaka wtedy się tworzy, jest (przynajmniej w mojej opinii) nieco inna, niż wtedy, kiedy ma na sobie sukienkę. Ciekawe przeżycie i doświadczenie.

Na zakończenie treningu zagraliśmy sobie jeszcze w rugby. Składy: Rumcajs, Rysiek jr. i Paweł (hehe, losers!;]) z jednej strony oraz Kubszny, najlepszy napastnik meczu - Basia i ja - z drugiej. Chyba już zaznaczyłem, kto mecz wygrał;]. Było git, bardzo dobra zabawa, męcząca potwornie, ale radość z gry jest niesamowita. I tak upłynął nam ostatni trening - na powtórce kokyu-nage i na rugby:).

Czasu coraz mniej, więc jeśli ktoś ma ochotę trochę się pomęczyć ćwicząc, to zapraszam.

tomek

Obozowa

2011-05-31T16:02:00.003+02:00

Jak zapowiedziałem w ostatnim wpisie, dziś będzie trochę szerzej o kolejnym obozie z Aikido organizowanym przez naszego senseia - Kubsznego:). Podobno jeden obraz warta więcej niż tysiąc słów, więc wkleję plakat (na którym i tak jest trochę do czytania;]).

Zapowiada się jak widać niezły wyjazd. Jeśli więc są jeszcze jacyś chętni, to czym prędzej skontaktować się z Kubą. Obóz jest tylko raz w roku, więc głupio byłoby go przegapić:). Spieszcie się z zapisaniem na obóz, tak szybko się kończy:).

tomek

Krótka informacja

2011-05-26T11:00:00.000+02:00

Wiem, wiem, wieki mnie tu nie było. Powodów jest wiele i długo by wymieniać. Nie ma to jednak wiele wspólnego z tematyką bloga, więc sobie odpuszczę;].

Jest natomiast kilka rzeczy, o których warto wspomnieć.

Primo: od dziś, czyli czwartku, 26 maja, trening czwartkowe rozpoczynamy godzinę wcześniej, czyli o 19.30 - wcześniej zaczniemy, wcześniej skończymy:). Zakonotujcie to sobie, ci którzy jeszcze o tym nie słyszeli, a zapamiętajcie już poinformowani:).

Drugie primo: wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że ten sezon naszych zmagań z Aikido potrwa do końca czerwca 2011 roku i to na hali Waltera. Tak to przynajmniej dziś wygląda. Jeśli będą się pojawiały jakieś zmiany, na pewno będę o nich informował.

Trzecie primo: kolejna edycja letnich obozów z Aikido przed nami. Czasu pozostało niewiele, więc trzeba się szybko decydować. Postaram się do końca tygodnia podać więcej szczegółów.

Tymczasem kończę.

Jak już wspomniałem, kolejny sezon treningów dobiega końca. Jaki inny moment, jeśli nie teraz, będzie lepszy do poćwiczenia i poruszania się jeszcze trochę, nim dwa miesiące lenistwa się zacznie;]? Przyjdźcie więc wszyscy, wykorzystajcie ten moment, bo potem dopiero wrzesień. I nie ma, że sesja, że czasu mało, że się mleko rozlało - przyjdźcie i basta;]!

tomek

UDAŁO SIĘ!

2011-04-14T23:03:00.003+02:00

Po raz pierwszy w takim składzie (i po raz pierwszy w ogóle dla połowy wycieczki) wyjechaliśmy spragnieni wiedzy do Warszawy. Warto zaznaczyć, że samodzielnym niebieskim transportem =o) Najważniejsze jednak jest to, że udało się w całości - i bez uszczerbków na zdrowiu – powrócić. Na dodatek można powiedzieć, że w chwale. Shihan André Cognard okazał się radosnym, zaczepnym człowiekiem, który starał się wypleniać przemieszczenia z większości znanych mniej lub bardziej form. Sensei Patrick Matoian z nutką złośliwości dzielnie mu wtórował. Staż minął pod znakiem odkopywania starych znajomość i zawierania całkiem interesujących nowych. Zaprzyjaźniony trener z Lublina zyskał nawet córkę, czego sam wyjeżdżając do Warszawy się nie spodziewał. Teraz nie pozostaje nic innego jak tylko z delikatnym niedostatkiem czekać na kolejny staż

sabina

Dobry czas na rozpoczęcie przygody z Aikido

2011-01-18T23:17:00.000+01:00

Dobry czas na rozpoczęcie przygody z Aikido jest zawsze: świątek, piątek czy niedziela - jak to się zwykło mówić. Często pytacie od kiedy można zacząć - no więc można zacząć w każdej chwili. Wystarczy, że zaopatrzycie się w strój treningowy (na początku wystarczy dres i t-shirt) i możecie zaczynać:).

Ale teraz czas na rozpoczęcie treningów jest nawet lepszy:). Wszystkie treningi okresu ferii, czyli czwartek w tym tygodniu oraz wtorek i czwartek w przyszłym są za darmo dla każdego nowego Adepta. Dotyczy to zarówno grupy dorosłych z Waltera, jak i dzieci i młodzieży z Zespołu Szkół Gospodarczych (zajęcia w godzinach 17.00 - 18.30). Zaproście więc siebie, a także swoje rodzeństwo, rodziców, koleżanki i przyjdźcie poćwiczyć:). Będzie fajnie, gwarantuję:).

tomek

Trochę pisania

2011-01-17T18:00:00.001+01:00

Wiele się ostanio u mnie dzieje, toteż z pisaniem gorzej. Ale bez obaw - żyję, mam się dobrze, nawet na treningi chodzę, więc blog nie umrze:).

Na początek małe podsumowanie poprzeniego roku - tak na blogu, jak i w realu. Zacznę od reala. Najważniejsze jest chyba to, że Walter wciąż żyje, a my mamy gdzie ćwiczyć. Pozostaje mieć nadzieję, że stan taki się utrzyma nadal. Rzeszowska Akademia Aikido wciąż się rozrasta - w tej chwili liczy już 5 sekcji i w sumie ćwiczy w niej około 70 osób. Oby tak dalej:).
Od kwietnia mamy kolejnego hakamowca, więc jest już ich trzech - do Kuby i Ryśka dołączył Rumcajs. Wzięliśmy udział w I Edycji Podkarpackiej Gali MMA w Rzeszowie, gdzie zaprezentowaliśmy mały pokaz naszych (nie)umiejętności:D. Na wakacjach odbyła się kolejna edycja obozu aikidowego w wykonaniu URL (czyli Unii Rzeszowsko-Lubelskiej). Jak więc widać nie stoimy w miejscu, lecz wciąż się rozwijamy - zarówno indywidualnie, jak i jako sekcja. Pozwala to z radością patrzyć w przyszłość.
Rok 2010 był także przełomowy pod względem obecności RAA w sieci. Od czasu założenia, nasz blog obejrzało ponad półtora tysiąca osób, co - biorąc pod uwagę nasze możliwości - jest całkiem sympatycznym wynikiem. Mniej więcej od początku sezonu 2010/11 mamy średnio -naście wejść dziennie. Pomału, bo pomału idzie gromadzenie materiałów dotyczących historii Aikido w Rzeszowie. Jeśli wszystko ładnie się ułoży, może jeszcze w tym sezonie przedstawimy ją na naszym blogu. Trzymajcie kciuki, bo chyba warto:).

W Nowy Rok wchodzimy z głowami pełnymi pomysłów. Bardzo cieszy stały przypływ nowych adeptów, którzy chcą zgłębiać tajniki Aikido - nie ma ich wiele, ale od dawna wiemy, że liczy się jakość.

Kolejne zajęcia upływają pod znakiem kote gaeshi i wysokich lotów. Przy takiej intensywności niebawem zaczniemy haczyć o sufit;]. Cieszy też powrót czwartkowej tradycji treningów spod znaku "dwudniowych zakwasów". Cieszą się wszyscy, dosłownie wszyscy:).

Ale jutro jest wtorek, więc pewnie będzie mniej radości;].

tomek

Pierwszy trening w roku 2011

2011-01-04T12:12:00.000+01:00

Wszystko wskazuje na to, że nowy rok rozpoczyna się dzisiaj. A dokładniej dziś wieczorkiem, o godzinie 20.30 na Hali Waltera. Hip hip, oleeeeee! :)

tomek

Naleśniki z dżemem morelowym

2010-12-31T17:48:00.002+01:00

(zdjęcie ze strony http://cioccolatogatto.blox.pl)

Taka mała zmyła:). Choć przyznacie, że wygląda apetycznie. Ale do rzeczy.

Rok 2010 już prawie można uznać za zamknięty. Sporo się działo, ale na podsumowanie przyjdzie jeszcze czas. Dziś chciałem jedynie złożyć wszystkim Czytelnikom udanej imprezy, a w Nowym Roku przede wszystkim szczęścia, bo na Titanicu byli zdrowi, tylko im szczęścia zabrakło (dobre, szkoda, że nie własne) :D.

No i informacja organizacyjna - pierwsze zajęcia we wtorek, chyba, że coś się pozmienia, to napiszę. Jeśli nic się nie wydarzy, to widzimy się o godzinie 20.30 na Hali Waltera.

Bawcie się dobrze i pozdrawiam.

tomek

Święta

2010-12-25T12:36:00.002+01:00

Tak się jakoś złożyło, że są Święta:). W związku z tym, życzę Wam wszystkim, drodzy Czytelnicy, dużo radości, rodzinnej atmosfery i niskokalorycznego jedzenia w czasie ich trwania oraz udanego Sylwestra i dobrego roku 2011:).

Następny trening dopiero w nowym kalendarzu, więc trzymajcie rękę na pulsie, by go nie przegapić:).

tomek

Kote gaeshi

2010-12-17T21:14:00.003+01:00

Oczywiście wiecie, że jest mi bardzo przykro z powodu długiej absencji na blogu, więc skoro wiecie, to nie będę sobie jeszcze sam dokładał;]. Zatem do rzeczy.

Ostatnie trzy treningi upłyneły pod znakiem twardych padów i przygotowania oraz wdrażania techniki kote gaeshi. Niewiele nas ostatnio pojawia się na treningach, a jak już się pojawiają, to głównie bardziej doświaczeni: Młoda, Rumcajs, Rysiek i ja. Specjalne słowa uznania należą się jednak naszej nowej koleżance - Basi, która - czy to śnieg, czy zawieja - regularnie pojawia się na zajęciach, a bywa, że wykazuje więcej samozaparcia niż my - starszaki. Takich ludzi nam trzeba:).

Wracając do kote gaeshi. Jak zapewne wiecie (a jak nie, to poniżej kilka przykładowych fotek techniki), kote gaeshi to technika wysokich lotów. I to w dwojakim sensie. Po pierwsze mam na myśli fakt, że technika ta wymaga bardzo, ale to bardzo dobrego wyczucia czasu (timingu) oraz - w nie mniejszym stopniu - stabilnej sylwetki i świadomości własnego ciała. Znaczenie dobrego timingu w Aikido w ogóle jest poza wszelką dyskusją, jednak dopiero takie techniki, jak choćby właśnie kote gaeshi, uświadamiają, że połowa dobrze wykonanej techniki, to właśnie praca czasem. Kote gaeshi nie istnieje w bezruchu, nie istnieje również bez dobrej absorbcji. Oczywistym jest więc konieczność przemieszczenia oraz odpowiedniej pracy wewnętrznej. Kote gaeshi jest doskonałym przykładem na to, że bez wspomnianych elementów technika nie zadziała (a jeśli zadziała, to trzeba serdecznie podziękować uke, po czyk kopnąć go w kostkę i poprosić, by się więcej nie podkładał:)). Wzmiankowana już konieczność posiadania stabilnej pozycji oraz mocnego centrum - hara, to drugi komponent techniki, bez którego ma ona raczej nikłe szanse na zaistnienie. Ogrom sił działających podczas pracy (głównie odśrodkowcyh) sprawia, że utrzymanie postawy równa się utrzymaniu techniki. A utrzymać postawę można właśnie dzięki ześrodkowaniu energii wewnątrz - w hara - i niedopuszczeniu do sytuacji, w której nasze centrum wychodzi poza nasze ciało (tak w skrócie mówiąc). I na tym polega główna trudność z - dość banalną z pozoru - techniką.

Kote gaeshi jest też techniką wysokich lotów z innego powodu;]. Jak żadna inna zaznajamia z adeptów Aikido z Piękną Sztuką Latania - w skrócie PSL:D. Sztuka ta jest jednak nie tylko Piękna, ale bywa także Bolesna (szczególnie w początkowej fazie praktyki, gdy dopada człeka leń oraz gdy tori za bardzo się stara:P) - niestety skrót BSL nie jest już tak zgrabny, więc musi zostać Piękna:).

(zdjęcia zaczerpnięte ze strony http://ericrch.wordpress.com/2008/07)

Na zakończenie chciałbym poinformować, że przyszłowtorkowe zajęcia będą ostatnimi w tym roku. Serdecznie więc wszystkich zapraszam, by ten ostatni (w 2010 roku, oczywiście) raz spotkać się na macie i wspólnie poćwiczyć.

tomek

PS. Filmik przedstawia nieco inną odmianę techniki, jednak jej istota pozostaje taka sama. Proszę także nie przykładać zbyt dużej wagi do faktu, że technikę prezentuje shihan Christian Tissier 7 dan, który reprezentuje szkołę Aikikai. Jego umiejętności bronią się same, więc nie ma żadnego znaczenia, jaką drogę praktykuje.

Ważna wiadomość

2010-12-06T15:02:00.000+01:00

Ubiegły tydzień upłynął pod znakiem arktycznych mrozów oraz niejasnej sytuacji z naszym dojo na Walterze, a zależność między nimi miała charakter przyczynowo-skutkowy.
Dziś jednak mogę ze spokojem napisać - za słowami Kubsznego - że Walter działa, jest w nim ciepło jak na Hawajach, więc treningi odbywają się w normalnym trybie, czyli wtorek i czwartek od 20.30. Proszę o przekazanie informacji wszystkim zainteresowanym.

tomek

Najgorszy jest zawsze drugi dzień po...

2010-11-26T13:10:00.002+01:00

Dziś, kiedy piszę te słowa, ogrom bólu w moim ciele jeszcze się nie ujawnił - śpi gdzieś zachomikowany i czeka na sobotę. Bo takie są właśnie prawa natury, że najgorszy dzień po treningu, to nie dzień następny - to drugi dzień po. Siedzę więc sobie teraz cały w skowronkach, ale jest to cisza przed burzą. Kilkanaście lat różnych treningów nauczyło mnie już, żeby nie cieszyć się przedwcześnie, kiedy na następny dzień po morderczym treningu nie czuję najmniejszego zmęczenia ani bólu. Wiem, że to taka zmyłka serwowana przez ciało nieświadomej głowie; ale są tacy, którzy się dopiero tego uczą. Mija im więc piątek w ogólnej radości i zadowoleniu i nie zdają sobie sprawy, że wewnątrz ich ciał mięśnie przygotowują się do bolesnego strajku. Ale się o tym niebawem przekonają;].
Jest w tym coś komicznego, gdy ciało gra w chowanego z umysłem. Gra i wygrywa. Jest to również jednak coś oczyszczającego, bo taki ból zmywa z człowieka nie tylko fizyczne napięcia, ale także rozmaite stresy i troski.
Przy takiej wiedzy, nawet najbardziej mordercze treningi stają się niczym innym jak kluczem do bram świętego spokoju, a cena, którą przychodzi zapłacić (czyli wysiłek) niewspółmiernie małą w porównaniu z korzyściami, jakie później czekają. Przy odpowiednim nastawieniu, także cena może stać się korzyścią, a wówczas bilans wychodzi na podwójnym plusie. Wtedy cały proces można umieścić po stronie zysków, wtedy też trening staje się źródłem powszechnej radości i zadowolenia.
Przyznam, że niekiedy trudno uznać trening, w czasie którego niemal się mdleje ze zmęczenia, łapią skurcze tak potworne, że nawet stretching nie pomaga, a oddech świszcze niczym wiatr w dziurawych oknach za radosny, ale trzeba do tego dążyć. A raz osiągnąwszy - pielęgnować.

Dlatego warto chodzić na czwartkowe treningi:). Następny czwartek już w przyszłym tygodniu;]. Zapraszam.

tomek

Garść świeżych i pachnących niusów

2010-11-18T13:13:00.008+01:00

Przepraszam za dłuższą przerwę, ale sami 'wicie, rozumicie' jak to jest;]. Brak wpisu na blogu nie znaczy jednak, że sekcja odpłynęła w siną dal, co to, to nie. Działamy - prężni i zwarci niczym nasmarowani samoopalaczem kulturyści przed zawodami. Słowem - jest dobrze.

Na wtorkowy trening przyniósł Kubszny kilka ciekawych informacji. Pierwsza jest iście powalająca, serio serio. Do Polski, po kilku latach niobecności, przyjedzie poprowadzić staż sensei Jean Francois Riondet, zwany pieszczotliwie sensei Rondel:).

(zdjęcie zaczerpnięte ze strony http://www.aikidojournal.eu)

I choć sam nigdy nie uczestniczyłem w zajęciach pod jego okiem, to jego sława idzie przed nim o więcej niż 3 kroki. Zresztą spytajcie Kubsznego, jeśli mi nie wierzycie. Staż ma się odbyć w najbliższy weekend w Toruniu w dojo senseia Janusza 'znikająca golonka' Górskiego. Kto wie, o co chodzi, ten wie:D. Dokładniejsze informacje znajdziecie na stronie toruńskiego Dojo (właśnie tu) - choć to dość zdawkowe informacje.

Drugi nius również z cyklu stażowych, ale wydarzenie także z tych większego kalibru. Otóż sensei Paweł Żuk z Białostockiej Akademii Aikido obchodzi 20-lecie treningów. W związku z tym eleganckim jubileuszem w dniach 4 i 5 grudnia do Białegostoku mają się zjechać by poprowadzić treningi, 4 dany z PAA. Znaczy to ni mniej, ni więcej, że będą sensei Jurzy z Lublina, sensei Sławomir Szewczyk z Warszawy oraz - znany już Rzeszowianom - sensei Michał Arct. Trening niedzielny ma poprowadzić Walenty Babicyn - częsty gość rzeszowskiego dojo. Tajemnicą poliszynela jest, że w nocy z soboty na niedzielę ma się odbyć tęga impreza znana w aikidowym światku ze swej mocarności:). I ponownie do dokładniejszych informacji odsyłam do źródła (czyli tu).

I to chyba tyle na teraz moi kochani. Zapraszam na dzisiejszy trening, na którym z pewnością, zmęczycie sie stokrotnie:). Będzie git:).

tomek

Czego to człowiek nie wymyśli,

2010-11-07T20:18:00.001+01:00

byle tylko treningi miały się nie odbyć. Nawet święto państwowe w kalendarzu umieści:P. Więc w ramach przypomnienia powiem, że w tym tygodniu zajęcia w czwartek nie odbędą się. Nie wiem jeszcze jak się ma sprawa z piątkiem, bo to długi weekend może być, albo coś takiego.

Jak zapewne zauważyliście, Kubszny zamieścił krótką relację z wyjazdu do Poznania. Z tą wszakże różnicą, że była ona krótsza niż krótka, a i relacja to za duże słowo;]. Ale jest - i to się liczy:).

Z różnych przyczyn nie pojechaliśmy na staż do Warszawy. Kubszny miał problemy ze zdrowiem, ja miałem szkołę, reszta ekipy także pozajmowana. Kolejny termin już wkrótce, więc może wtedy uda nam się ruszyć tyłki z Rzeszowa. Jedyne, co mogę napisać o stażu to to, że najprawdopodobniej był bardzo sympatyczny i na pewno męczący:D.

Męczące są także czwartkowe treningi. Wziął się sensei do roboty i katuje nas przysiadami, pompkami, brzuszkami i innymi, nienazwanymi nawet, ćwiczeniami. Pot się leje strumieniami, serducho nawala w rytmie 200 bpm, nogi drżą ze zmęczenia, słowem - wypas:). A w ubiegły czwartek pograliśmy sobie jeszcze trochę w rugby, my wygraliśmy;], więc radościom nie było końca.

A potem shiho-nage:).

Kolejny udany tydzień.

tomek

Poznań

2010-11-04T00:04:00.005+01:00

Wyjazd bardzo udany, lecz trochę za krótki, obowiązki wzywały, więc szybko wróciłem do treningów w Rzeszowie.

Treningi intensywne, fachowo i rzeczowo prowadzone przez zawodowców w rodzinnej atmosferze.

http://gb.cp5.win.pl/index.htm

Polecam tą grupę każdemu kto lubi sztuki walki i wybiera się do Poznania.

Trener

Listopad tuż, tuż

2010-10-31T12:53:00.005+01:00

Kolejny miesiąc treningów minął.

W ciągu ostatniego tygodnia Kuba zdążył wrócić z Poznania (może uda mi się go przycisnąć, żeby napisał choć ze dwa zdania z wyjazdu), akcja plakatowa nadal nie rozwinąła się należycie (ale pracujemy ciężko, by to zmienić), a także dowiedzieliśmy się, że odbyła w Rzeszowie konferencja poświęcona sztukom walki (na której nas nie było), o której nie było ani mru mru. Trochę to dziwne, że o takich wydarzeniach człowiek dowiaduje się po fakcie, tym bardziej, że to nasz teren (a my nie siedzimy w podziemiu), więc nawet grzecznościowa notka informacyjna byłaby wystarczająca i mile widziana. Może następnym razem organizatorzy postarają się bardziej.

Szykuje się też pierwszy w tym sezonie wyjazd stażowy. Tadam, tadam:)! Tak właśnie, dobrze słyszeliście - wybieramy się do Warszawy na staż z Patrickiem Matoian sensei 6 dan (dokładne informacje tutaj). A przynajmniej zamierzamy się wybrać:). Póki co, wola w narodzie jest, więc najprawdopodobniej uda się słowa w czyn zamienić. Mi osobiście raczej nie uda się wyruszyć (zajęcia na uczelni), ale kilkoro chętnych już się wstępnie zdeklarowało. Pozostaje mi więc trzymać kciuki za ich mocne postanowienie:).

Wygląda też na to, że tygodniowy cykl treningowy nabrał bardziej konkretnych kształtów. Powoli zaczynamy pracować z jo - na razie same początki: przemieszczenia, podstawowe formy ataków, a od ten-chi-nage zaczęliśmy również techniki w suwari-waza. Wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią natomiast, że czwartkowe treningi będą w części poświęcone ćwiczeniom ogólnorozwojowym oraz kondycyjnym. Ja się cieszę:D. Czasami idzie się zamęczyć na śmierć, ale co tam;].

Teraz długi weekend, więc poniedziałkowych zajęć nie będzie - czerwone święto w kalendarzu. Widzimy się dopiero we wtorek.

Więc do zobaczenia:).

tomek

Podsumowanie tygodnia

2010-10-22T22:10:00.006+02:00

Tydzień minął jak z bicza strzelił. A nawet szybciej. Człowiek nawet nie zdąży podrapać się po tyłku, a tu już piątek. A gdzie środa?, bardzo lubiany przeze mne czwartek? Nic, tylko poniedziałek i piątek;]. Ma to swoje dobre strony, bo weekend jest co trzy dni, ale co za dużo tej dobrości, to nie zdrowo;]. Ale ja nie o tym.

We wtorek pożegnaliśmy Kubsznego, który wybrał się do Poznania poćwiczyć trochę, więc obowiązek prowadzenia zajęć spadł m.in. na mnie: dwa treningi, każdy po około 30 dzieciaków, jest akcja - mówię Wam. Treningi prowadził Rumcajs, a Młoda oraz niżej podpisany pomagaliśmy mu w ogarnięciu, niemałego przecież, zamieszania. Muszę przyznać, że patent pt. przeczołgać w każdym możliwym kierunku sprawdza się niesamowicie dobrze:). Już od początku dzieciaki mogły poczuć, że na głowę Rumcajsowi raczej nie uda im się wejść. Jest to ważne o tyle, że żadne z nas nie ma takiego doświadczenia w prowadzieniu zajęć jak Kubszny. Rumcajs jednak spisywał się na tyle dobrze, że nasza rola sprowadzała się do doglądania dzieciaków i ewentualnego pokrzyczenia;]. Szczególnie na kilku takich starszych, którzy zapewne wiedzą, że to właśnie o nich chodzi;]. Więc trochę poruszaliśmy się, trochę porobili ukemi, a po pożegnaniu się z grupą początkującą - porobili kokyu-nage'i. Czwartkowy trening obejmował kilka innych ćwiczeń ogólnorozwojowych, a następnie przeszliśmy do nikyo, a później do ćwiczeń z jo. Można więc powiedzieć, że treningi były zróżnicowane, obejmowały zarówno elementy ogólnorozwojowe, jak i specyficzne techniki Aikido. A Rumcajs wyśmienicie dał sobie radę z zapanowaniem nad grupą dzieciaków:). Gratulejszyn.

Treningi dla dorosłych ogarniał Rysiek. Było więc trochę chodzenia: podstawowych przemieszczeń oraz zejść i obrotów. Wtorkowy trening znam tylko z opowieści, więc za wiele nie powiem, na czwartkowym już byłem, toteż mogę opowiedzieć nieco więcej. Zaczęliśmy od wszelkich form ukemi - tego nigdy za wiele. Były więc przewroty do przodu, do tyłu, ze zmianą i bez, z wyskokiem i z obrotem - do wyboru, do koloru:). Potem krótka powtórka z irimi tenkan, a następnie krótkie wprowadzenie do etykiety miecza. Nie musielismy dzwonić po pogotowie, więc treningi można uznać za szczęśliwie zakończone;].

Teraz dwa dni przerwy, a od poniedziałku na zajęcia wraca Kubszny.

tomek

Garść informacji, a właściwie o garstka;]

2010-10-18T22:26:00.001+02:00

Poniedziałek, poniedziałek, do weekendu jeszcze kawałek;]. Takim oto optymistycznym zawołaniem zaczynamy kolejny tydzień zmagań z rzeczywistością, która - jak się coraz to okazuje - potrafi zaskoczyć bardziej niż dobry kryminał. Ale na głębsze przemyślenia przyjdzie jeszcze czas, dziś tylko kilka niusów.

Nius pierwszy, dla grup ze Szkoły Społecznej oraz Gimnazjum nr 10, jest taki, że w bieżącym tygodniu zajęcia są odwołane. Wszystkich, którzy chcą jakoś nadrobić te straty, zapraszamy na treningi pozostałych grup.

Nius drugi, dla grup z Zespołu Szkół Gospodarczych, jest taki, że zajęcia będą prowadzili Rumcajs, Młoda oraz moja skromna osoba.

Nius trzeci, dla grupy z Waltera, jest taki, że zajęcia będzie prowadził kolega Rysiek albo Rumcajs. Czas pokaże. Jakkolwiek by nie było, szykujcie się na solidnego łupnia:P.

A wszystko to dlatego, że nasz ulubiony sensei - Kubszny, na kilka dni opuszcza Rzeszów w celach treningowych. Jedzie on do Poznania i tam, przez kilka dni, ma zamiar odbyć kilka (intensywnych zapewne) treningów. Trzymamy za niego kciuki i mamy nadzieję, że przyjedzie cały i zdrowy z głową pełną guzów... chciałem powiedzieć pomysłów:). Być może, jeśli będzie mu się chciało, opowie co nieco o treningach, a ja ową opowieść zamieszczę na blogu. Może nawet jakieś fotki zrobi...;].

Tak czy inaczej, tydzień zapowiada się ciekawie oraz - co ważne - nie mniej pracowicie;].

tomek

Nowości wydawnicze;]

2010-10-10T15:05:00.002+02:00

Jak już zapewne wiecie, nasza sekcja działa prężnie, a ludziom żyje się dostatniej. Wrzesień, który okazał się miesiącem bardzo zabieganym, dobiegł końca (już jakiś czas temu nawet:P), wszelkie formalności udało się ostatecznie załatwić, jedyne co pozostało to chodzić na treningi.

Więc na treningi chodzę. I co tam widzę? A widzę kilka nowych twarzy. Bardzo to pozytywna sprawa, gdy po wakacyjnej przerwie na macie pojawia się kilka nowych osób. Tym bardziej, że koniec poprzedniego sezonu był raczej skromny (eufemistycznie mówiąc). Teraz jednak czerwcowe niedobory odeszły w niepamięć, a matę zapełniają tłumki (:)) młodych aikidoków. I od razu weselej się robi, gdy można się powygłu... poćwiczyć z innymi, niż dotychczas. Nie, żebym miał coś do starych wyg;].
Ciekawie wyglądają też treningi dla dzieciaków. Nowa sala i trzydzieścioro małych, i ciut większych, brzdąców ganiających w każdym możliwym kierunku. Po trzech tygodniach treningów na parkiecie, udało się nam przewieźć Kubsznego maty do szkoły, więc zaliczyliśmy drugi start i rozpoczęliśmy ćwiczyć techniki ręczne. W międzyczasie grupę bardziej zaawansowaną udało się zaznajomić z kata 19. senseia Kobayashiego. Jest co podziwiać:).

Bardzo cieszy także rozwój naszej rzeszowskiej sekcji. W tym roku, pod okiem Kubsznego ćwiczy aż 5 grup, różniących się wiekiem, stażem na macie, a także miejscówkami. Do grup ćwiczących w poprzednim sezonie dołączyła grupa w Gimnazjum nr 10, której inicjatorem jest brat Marek, franciszkanin. Dojo jest tam wprawdzie niewielkie, ale grupa jest bardzo zaangażowana i chętna do nauki. Tylko patrzyć, jak ekipa rośnie w siłę:).

A od poniedziałku ruszamy z akcją plakatową. Wszyscy chętni do rozwieszania plakatów niech się zgłoszą do Kubsznego:). Rzeszów jest nasz!

tomek

Plakat Rzeszowskiej Akademii Aikido

2010-10-03T13:55:00.002+02:00

(projekt plakatu zaczerpnięty ze strony cardiffuniversityaikido.com)

To, co możecie podziwiać powyżej to plakat Rzeszowskiej Akademii Aikido przygotowany na sezon 2010/2011. Plakat ma kilka róznych wersji, a ta konkretna przygotowana jest dla osób dorosłych: młodzieży licealnej, studentów i tych, z jeszcze dłuższym życiorysem(;]), dla których treningi odbywają się na Hali Waltera.

Przy okazji informuję, że w tym roku mamy specjalną, stałą promocję dla wszystkich Pań chcących ćwiczyć Aikido - opłata za zajęcia niżasza o 25% :).

Zajęcia grup dzięciecych odbywają się w Zespole Szkół Gospodarczych przy ulicy Spytka Ligęzy 12. Grupa dzieci młodszych ćwiczy we wtorki i czwartki od godziny 17tej, natomiast grupa starsza/bardziej zaawansowana w poniedzialki, wtorki oraz czwartki także o godzinie 17tej. Zajęcia prowadzone są na macie i obejmują zarówno techniki ręczne, jak również techniki z użyciem tradycyjnej japońskiej broni: jo i bokken.

Zajęcia odbywają się także w Zespole Szkół Społecznych nr 1 przy ulicy Bohaterów 26 w poniedziałki i piątki o godzinie 15tej, a także w Gimnazjum nr 10 przy ulicy Partyzantów 10A we wtorki i czwartki również o godzinie 15tej.

Więcej informacji można uzyskać pod numerem telefonu: 505 025 326 (czyli u Kuby), oraz pisząc na nasz adres mailowy: aikido.raa@gmial.com.

tomek

Kilka przydatnych wiadomości

2010-10-03T12:48:00.001+02:00

Strona żyje i ma się dobrze. Wakacje skończyły się nawet studentom, więc czas na solidniejszą porcję zmian.

Po pierwsze, zaktualizowaliśmy terminaż staży - możecie zapoznać się z ofertą PAA w zakładce 'Aktualności organizacyjne'. Dla leniwych krótkie objaśnienie (choć są linki pod danymi stażami). Aikitaiso (bądź aikishintaiso) to rodzaj specjalnej gimnastyki Aikido, którą można praktykować nawet nie zajmując się Aikido. Jej celem jest doprowadzenie ciała do stanu równowagi, zarówno pod względem fizycznym, jak i energetycznym. Z własnego doświadczenia dodam, że Aikitaiso jest równie męczące, co skuteczne:). No i ma ukrytą w sobie dawkę humoru - bo jak inaczej nazwać fakt nazwania jednej z pozycji 'elektryczny kot';]. Jeśli chcecie na własnej skórze odczuć działanie Aikitaiso, to poproście Kubsznego przed treningiem o kilka ćwiczeń:). Smacznego!

Po drugie, bardzo gorąco proszę osoby ćwiczące z nami od jakiegoś czasu o podrzucanie mi zdjęć z wcześniejszych lat. Mamy ochotę zrobić jakąś galerię, więc kilka fotosów by się przydało:).

To chyba tyle:).

tomek

Krótka notka obozowa, niech żałują nieobecni;]

2010-09-01T15:07:00.002+02:00

Trzeci z kolei zorganizowany przez naszą URL (czyli Unię Rzeszowsko-Lubelską) letni obóz rozpoczął się, trwał i zakończył szczęśliwie:). Było nas tam 26 osób, wraz z kadrą. Dzieciaki jak co roku głodne treningów i wiedzy, którą przekazywał sensei Gorzeń z moją pomocą. Pracowaliśmy niestrudzenie przez całe 10 dni. Oprócz wyczerpujących treningów mieliśmy kilka rewelacyjnych wycieczek zorganizowanych przez zaprzyjaźnionego strażaka. Największe wrażenie na obozowiczach zrobiła jazda starym samochodem terenowym po janowskim lesie. Niestety przez pogodę zmuszeni byliśmy podzielić wycieczkę na dwie grupy – jedna jechała po kolacji, kiedy już było ciemno, druga natomiast – ze względu na deszcz – pojechała z samego rana dnia następnego. Myślę, że mimo wszystko obydwie grupy były zadowolone. Załączam kilka fotek, niestety jest ich tyle, że muszę ograniczyć się do kilku. Resztę zdjęć dostaną wszyscy, którzy byli na obozie;].

Trener

PS. Zapraszamy do galerii poniżej:).

pracowaliśmy niestrudzenie przez 10 dni

wytężonej pracy ciąg dalszy

znajdź 10 różnic...

czy już widzisz;]?

emocjonująca terenówka

wytchnienie od emocji

chwila relaksu cz.1

chwila relaksu cz.2

chwila relaksu cz.3

prawdziwa chwila relaksu

Pan strażak opowiada

wieczorową porą

pożegnalne spotkanie cz.1

pożegnalne spotkanie cz.2

pożegnalne spotkanie cz.3

Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzał;]

2010-08-31T16:04:00.009+02:00

Stało się! Wracamy po wakacjach:)!

Sezon 2010/2011 zbliża się do nas wielkimi krokami. Będzie sporo zmian, ale o tym na razie sza - wszystko w swoim czasie, więc trzymajcie rękę na pulsie:). Nie zmieniły się natomiast miejsce i godziny treningów, to znaczy, że zostajemy na Hali Waltera. A jednak się powtórzę:).

Treningi dla dorosłych będą się odbywały we wtorki i czwartki o godzinie 20.15 na Hali Waltera przy ulicy Langiewicza 27. Zajęcia rozpoczną się już we wtorek 07.09, więc nie zaśpijcie czasem. Poinformujcie także tych wszystkich, którzy mogą nie mieć dostępu do sieci, a chcieliby ćwiczyć razem z nami.

Terminy i miejsce treningów dla grup dziecięcych zostaną podane w najbliższym czasie, więc proszę regularnie sprawdzać stronę. Ruszamy w poniedziałek - to jest pewne:).

Mimo wszelkich zmian, jedno pozostanie nienaruszone - wspaniała atmosfera wspólnej praktyki i niesamowici ludzie:).

Będzie się działo!

tomek

Ćwirkowe urodziny

2010-07-13T21:45:00.001+02:00

Gdyby Ćwirek żył, obchodziłby dziś swoje 34. urodziny. Niestety, nie dane mu było ich doczekać - zmarł niespodziewanie niecałe dwa lata temu. Wiele się zmieniło od tamtego dnia, czas złagodził nieco ból po stracie, a życie wróciło do normy. Na krawędzi świadomości pozostała jednak pewna pustka, nie do końca namacalny, lecz realny brak obecności Marka między nami. I choć na co dzień nie wraca się myślą do tego, to w dniach takich jak dziś staje się ona bardzo, ale to cholernie bardzo bolesna.
I zadaje sobie człowiek pytanie: dlaczego? Ale to nie od nas zależy, więc jedyne co nam pozostaje, to pogodzenie się z tym i dalsze życie - takie, żeby po drugiej stronie, kiedy się już z Ćwirkiem znów spotkamy, powiedział: "to żeście dali czadu:)". Bo taki właśnie był Marek - zawsze traktujący życie z radością.

Sto lat Ćwiru, gdziekolwiek jesteś:).

tomek

Zakończenie sezonu 2009/2010

2010-06-24T18:43:00.000+02:00

Tak, tak moi Mili. Dziś ostatni trening przed wakacjami. Zapraszam więc wszystkich chętnych do wzięcia w nim udziału, bo potem dwa miesiące przerwy.

A po treningu, grupowy wypad na małe co nieco:).

Zapraszam

tomek

Nie samymi treningami człowiek żyje:)

2010-06-16T15:39:00.005+02:00

Wczorajszy trening odbył się jak zapowiedziano, a jakże. Osób było baaardzo mało, bowiem w porywach do czterech, włączając w to Kubsznego. Nie przeszkodziło to jednak w solidnym poćwiczeniu.

A poćwiczyliśmy sobie techniki z ataku shomen-uchi, koncentrując się na dwóch: sankyo oraz kote-gaeshi. Warto zaznaczyć, że obie techniki mieliśmy zakończyć unieruchomieniem, co w przypadku sankyo oznaczało zejście do pozycji suwari. Jak się okazuje, nie jest to wcale takie proste, bo choć samą technikę mamy jako tako opanowaną, to na poziomie detali jest jeszcze sporo do zrobienia. Więc trudziliśmy się wielce próbując obczaić niuanse techniki, przede wszystkim: dobry timing, właściwy przechwyt i odpowiedni dystans. Jak już wspomniałem - jest jeszcze nad czym pracować.

A po treningu, wraz z Kubsznym, wybraliśmy się na chińszczyznę. W sumie to ja się wybrałem, bo Kubszny specjalnie głodny nie był. Po drodze spotakliśmy kolegę Rafała, który - jak się okazało - boryka się z delikatną kontuzją kolana. Po krótkiej namowie Rafał dał się przekonać i wesoła, trzyosobowa kompanija udała się na Rynek.

Tam zasiedliśmy sobie pod parasolkami i zajęli się ogólnie rozumianą konsumpcją:). W szczegóły wnikał nie będę, powiem tylko, że miło się tak spotkać poza matą i pogadać na różne, niekoniecznie związane z Aikido, tematy.

Szkoda tylko, że osób było tak niewiele, choć mam nadzieję, że w przyszłości, takie grupowe wypady na małe co nieco;], będą częstsze i w większym gronie. Nie samymi treningami człowiek żyje - zapamiętajcie to:).

tomek

Wtorkowy trening

2010-06-13T12:48:00.000+02:00

Tylko krótki wpis informacyjny. We wtorek trening rozpocznie sie o godzinie 19tej. Zapraszam chętnych i proszę o poinformowanie tych, którzy mogą nie wiedzieć.

Garść niusów z czwartkowego treningu

2010-06-11T02:12:00.012+02:00

Wrócił Kubszny - hurra! Lud pracujący wsi i miasteczek uczcił to wiekopomne wydarzenie wywróceniem oczu i machnięciem ręką;]. Po czym ręka ta została wykręcona jak mokra szmata podczas wykonywania shiho-nage:). I wszyscy byli szczęśliwi.

A tak poważniej. Od około dwóch tygodni atmosfera w sekcji iście letnia; znaczy to ni mniej, ni więcej, że osób jak na lekarstwo. Dużymi krokami zbliża się bowiem koniec sezonu 2009/2010, a ostatnie tygodnie przed końcem mają to do siebie, że nie są specjalnie obfite w ćwiczących. I tak na przykład, wczoraj było nas sześcioro, a to dlatego, że - jak już wspomniałem - wrócił Kubszny.

Widać było po chłopinie, że zmęczony, a ostatnich kilka dni spędził w tarsie. Żeby więc zrównać nas do swojego poziomu zmęczenia, zaproponował nam rugby. Pomysł kapitalny, szczególnie z jego punktu widzenia:D. Już po kilku minutach pot lał się z grających strumieniami, czemu się Kubszny przyglądał z nieukrywanym uśmiechem. Młoda wczoraj nie grała, więc składy wyglądały następująco: Rumcajs i Wojtek z jednej strony oraz ja i Łukasz z drugiej. Niestety Rumcajs wraz z Wojtkiem okazali się lepsi i wygrali z nami różnicą około 3 przełożeń. No cóż, bywa - mieli szczęście:D.

Dobiliśmy się piłką kopaną. Tym razem pokazaliśmy klasę i wzięliśmy rewanż na chłopkach, a ostatnie minuty bezsprzecznie należały do Łukasza, który odnalazł gdzieś w sobie rezerwy mocy i śmigał po boisku jak natchniony.

Po tych kilkudziesięciu minutach ciągłego biegania powoli zaczęliśmy się upodabniać do Kubsznego:D. Poza Młodą, która wyglądała świeżo i w żaden sposób nie przypominała osoby, która właśnie przepłynęła Kanał La Manche:).

Lwią część treningu poświęciliśmy na doskonalenie shiho-nage z ataku shomen-uchi, którą dla urozmaicenia, Kubszny umieścił w przestrzeni ura. Było więc na czym się skoncentrować, bo technika wymaga niemałej koordynacji ruchowej i dobrego wyczucia czasu. Powszechnym błędem z naszej strony było łączenie pierwszego zejścia z absorpcyjną pracą rąk, co skutkowało cokolwiek zrobotozyowanym ruchem, oraz gubieniem dystansu, przez co sama technika, w jej ostaniej fazie, traciła dynamikę i energię. Jako że forma miała się kończyć zejściem do pół klęku i wykonaniem rzutu, owa utrata dynamiki powodowała rozluźnienie u uke i brak energii do wykonania padu. Na szczęście, umysł Kubsznego mimo zmęczenia pozostał klarowny i wskazówki, których udzielał, w widoczny sposób poprawiały nasze wykonanie.

Trening zakończył się masażem odprężającym, więc całe spięcie i zmęczenie zeszło i zostało tylko błogie rozleniwienie:).

tomek

Wizyt ciąg dalszy oraz trening pełen ofiar

2010-06-08T23:36:00.009+02:00

Kolejny dzień i kolejny wpis, mam jednak nadzieję, że nie znudziłem Was jeszcze swoim pisaniem i z chęcią poczytacie o kolejnych ciekawych sytuacjach, które się dziś wydarzyły. A działo się sporo.

Po pierwsze: Kubszny nadal w rozjazdach, więc trzeba go było zastąpić także podczas dzisiejszych zajęć. A dziś treningi miały dwie grupy - jedna dzieci młodszych, a druga dzieci najstarszych, czyli dorosłych:). Więc po kolei.

Na 17tą miałem się stawić, podobnie jak wczoraj, w SP23, gdzie trenuje grupa dziecięca, z tym jednak, że dziś ćwiczyła grupa dzieci najmłodszych, niejednokrotnie praktykujących dopiero kilka miesięcy. Na szczęście miałem świeże doświadczenia z dnia wczorajszego... w związku z czym wiedziałem, kto z treningu powinien wyjść bardziej zmachany:D. A wyszły dzieciaki zmachane niesamowicie, co zresztą potwierdzali sami rodzice, którzy śmiali się mówiąc, że ich pociechy wyglądają jak po wyjściu z basenu. Uznałem to za komplement:D. Niemały w tym udział miała dzisiejsza pogoda - ciężkie, ołowiane chmury wiszące nad miastem, lepkie i wilgotne powietrze oraz wysoka temperatura. Zwiastuje to niestety kolejne opady - przysłowiowa (i zapewne nie tylko) cisza przed burzą. Najlepszym dowodem na to, że aura dziś nie oszczędzała jest fakt, że pociłem się od samego siedzenia, i to pomimo otwartych drzwi i okien. No cóż, takie są uroki lata. Wyobraźcie więc sobie, jak musiały wyglądać dzieciaki po godzinnym treningu, który - jak się domyślacie - nie składał się z samego siedzenia:).

W związku z tym, że ani ja nie znałem grupy, ani dzieciaki nie znały mnie - bo dawno mnie tam nie było - uznałem, że najlepsze będzie wzajemne poznanie się i przekonanie dzieciaków do siebie poprzez zabawy. A że Dzień Dziecka był tydzień temu, to i pretekst się znalazł wyborny:). Godzina zabaw minęła z prędkością światła, w międzyczasie kilkukrotnie zmieniając swoje oblicze. Było trochę 'zamrażanego', 'murarza', był i 'zbijak', była też lubiana - chyba przez wszystkich - gra pt. 'wilk i owce'. Generalnie - dla każdego coś miłego:). Na zakończenie, żeby jeszcze się (dzieciaki:D) trochę zmęczyć, zaproponowałem zenpo-kaiten-ukemi, a sam koniec znów należał do 'niebo-ziemia'. Patrząc po uśmiechniętych obliczach i zmierzwionych włosach mogę uznać, że trening był udany; powiedziały to zresztą same dzieciaki - co jest dla mnie najważniejszym wskaźnikiem:). Mam nadzieję, że kilkoro bardziej nieśmiałych dzieciaków, które mogły się trochę wystraszyć nowej osoby (czyli mnie - bom straszny i brzydki:P), na następnych zajęciach będą się czuły bardziej swobodnie i będą w nich śmielej uczestniczyć:).

Po drugie: trening dla dorosłych był dziś nadzwyczaj obfity w ofiary:). Można powiedzieć, że trup ścielił się gęsto. Żeby jednak nie było wątpliwości - tymi ofiarami były komary (ale dramatyzm pierwszego zdania rodem z internetowych gazet;]).

Po trzecie: trening dla dorosłych prowadziłem ja, ponownie:). Znów garstka osób, czyli Młoda, Rumcajs, Wojtek i Łukasz, znów trochę więcej luzu, mam nadzieję, że także sporo frajdy. Żeby nie przedłużać wpisu, wspomnę tylko na jeden z elementów, który został na treningu poruszony. Otóż złożyło się tak, że - choć wstyd się przyznać:) - yoko-ukemi jako tako opanowałem jakieś dwa miesiące temu. Tak wyszło - udało się je zrobić we właściwym dla mnie czasie; właściwym w sensie naturalnym dla mojego ciała - bez wymuszania, bez pośpiechu. Po prostu nadszedł czas, w którym moje ciało powiedziało "ok, no to jazda z tymi yoko":).

No więc sobie polataliśmy, a najbardziej cieszę się z tego, że polataliśmy sobie wszyscy:). Chyba nie może być nic fajniejszego niż to, kiedy udaje ci się kogoś właściwie pokierować, dzięki czemu udaje mu się wykonać formę, z którą miał wcześniej problemy.

I Wojtek dziś pofrunął:).

Udany dzień:).

tomek

Z wizytą u młodzieży

2010-06-07T23:55:00.005+02:00

Serce rośnie patrząc na tą dzisiejszą młodzież i dzieciaki. I mówię to zupełnie serio, bo zdaje się, że - wbrew temu, co mówią media - nowe pokolenie nie jest tak zdziczałe i zepsute. Oczywiście są sytuacje wyjątkowe - niezdrowe, ale to nie one są regułą, są raczej wyjątkiem. Regułą jest natomiast to, że dzisiejsza młodzież, mówiąc kolokwialnie, daje radę:). I tego się będę trzymał:).

No, ale dość już z tym filozofowaniem, bo mam Wam do opowiedzenia, co się dziś wydarzyło podczas spotkania z najmłodszymi adeptami Aikido.

Zacznę od tego, że w związku z nieobecnością Kubsznego, spotkał mnie zaszczyt poprowadzenia treningu dzieciakom. Nie jest to dla mnie nowość, ale za każdym razem jest to pewne wyzwanie. Dzieciaki to odbiorca - z jednej strony - bardzo wymagający, spostrzegawczy i doskonale wyłapujący potknięcia prowadzącego (więc trzeba się pilnować;]), a z drugiej niesamowicie wdzięczny i dający energetycznego kopa:). Więc choćby nie wiem jak dzieciaki dawały się we znaki, zawsze na koniec treningu człowiek schodzi z maty z bananem (to taki uśmiech od ucha do ucha) na twarzy.

Dzieciaki to wulkany energii, atomy w stanie wolnym, bywa, że i chaos w czystej postaci - potrafią skupić na sobie 110% uwagi prowadzącego, jednak dzięki temu, jest on w stanie poświęcić się tylko im, oczyścić się ze zbędnych emocji i codziennych zmartwień i oddać zabawie. W końcu trening powinien być niczym dobra zabawa: wciągający, poprawiający humor, wyciskający siódme poty, ale i podnoszący świadomość. I właśnie takie treningi wszyscy kochamy, czyż nie:)?

Oczywiście najłatwiej do dzieci trafić poprzez zabawę (sensu stricto), modele treningów dla dorosłych w najlepszym przypadku będą miały połowę swojej skuteczności. Nie znaczy to oczywiście, że treningi Aikido dla dzieci, to w-f po szkole, czy podwórko, co to, to nie! Trening dla dzieci musi być doskonale wyważony, tak aby dzieciakom nie zrobić w głowie niepotrzebnego zamętu natłokiem informacji, żeby po kilku minutach nie chodziły znudzone bardziej zajmując się stanem farb na ścianach niż zajęciami, a jednak, żeby jakieś wartości im przekazać - wartości podstawowe, bez których późniejsza praktyka nie może się obejść. Jak się zapewne domyślacie - jest to zadanie szalenie trudne.

Koniec drugiej części filozoficznej;]. Czas przejść do konkretów i odpowiedzieć na pytanie 'jak było?'.

Otóż było rewelacyjnie, choć nie do końca jestem przekonany, czy po treningu bardziej spocony i zmachany powinien być prowadzący, czy prowadzeni:D. No cóż - sporo jeszcze nauki przede mną. Na szczęście mam dobrą wymówkę - otóż, moja drużyna przegrała w nogę, w związku z czym zwycięzcy zafundowali nam kilka rundek padów siatkarskich w nagrodę:). Tak już bywa, a wniosek nasuwa się oczywisty - muszę się podciągnąć z piłki nożnej:D.

Później postanowiłem wyrównać poziom zmęczenia i kolejna część treningu została przeznaczona na ćwiczenia ogólnorozwojowe. Z zadowoleniem zauważyłem, że po solidnej dawce pompek, brzuszków i temu podobnych języki wszystkich ćwiczących sięgały mniej więcej do pasa:D.

Żeby jednak na koniec mieć siłę na samodzielne opuszczenie sali, końcówkę treningu znów opanowały zabawy, a w roli ostatecznego rozluźniacza najlepiej sprawdza się nieśmiertelna gra 'niebo-ziemia'.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o trening. Mam nadzieję, że wszyscy uczestnicy dzisiejszego treningu bawili się równie dobrze jak ja:).

tomek

Czwartkowy trening i związane z nim niespodzianki

2010-05-29T20:01:00.004+02:00

Na chwilę odejdę od wydarzeń z zamierzchłej przeszłości i uzupełniania białych plam historii i zatrzymam się przy (jako takiej) teraźniejszości.

Otóż złożyło się tak, że czwartkowy trening był dla mnie pierwszym po około półtoratygodniowej przerwie, a tu od razu taka niespodzianka - okazało się bowiem, że Kubsznego najpewniej nie będzie, może się spóźni, a trening poprowadzi Rumcajs. Zawsze to jakaś odmiana, ale nie, żebym miał coś do Kubsznego;]. Osób było niewiele - może to sesja, może coś innego; tak czy inaczej, była nas garstka - nawet na nasze standardy. Było nas mało, ale działo się wiele.

Trening rozpoczął się od - tak przez wszystkich lubianej - gry w rugby. Mata, sflaczała piłka, duuużo pustej przestrzeni - czegóż chcieć więcej:)? Naganialiśmy się jak dzicy, w końcu była nas piątka (później dołączył jeszcze jeden kolega, ale na rugby się nie załapał), ale zabawy było po pachy. Kupa pozytywnej energii na początek.

W międzyczasie zaobserwowałem zwyżkującą liczbę świętych w sekcji:). Jak się dowiedziałem, ostatnie treningi były w duże mierze poświęcone technikom w suwari-waza, więc liczba stygmatów na stopach wzrosła kilkukrotnie:). I jak tu nie lubić Aikido;]?

Główna część treningu została poświęcona technikom wykonywanym w pozycji ai-hanmi. Było kilka technik w klasycznym przekazie, było też kilka nowych, ciekawych interpretacji. Generalnie - ciekawe doświadczenie. Bardzo ciekawym doświadczeniem był już sam udział w treningu pod okiem innego prowadzącego. Jak się bowiem okazuje, indywidualny styl wyrabia się u człowieka bardzo szybko, a Rumcajs praktykuje już jakiś czas, więc coś tam kmini:). Każdy prowadzący akcentuje inne elementy, dostosowuje techniki do własnych możliwości i warunków, a przez to - kładzie zwiększony nacisk na inne aspekty techniki - czas, przestrzeń, formę. Każdy prowadzący, na oczach uczniów, niejako na nowo tworzy każdą technikę, dodając ogólnej formie indywidualnego charakteru. Pozwala to niekiedy zobaczyć ją z innego punku widzenia, raz jeszcze ją poznać, od nowa. A wymiana doświadczeń następuje w dwóch kierunkach: od nauczyciela do ucznia i od ucznia do nauczyciela. Tak tak, Kubszny także uczy się od nas:D. Dzięki temu, każdy praktykujący Aikido (nie tylko taki, z kilkudziesięcioletnim stażem:)) współuczestniczy w procesie jego tworzenia. To właśnie sprawia, że jest ono sztuką żywą - cały czas rozwijającą się i ewoluującą.

Trening zakończyliśmy krótkim masażem. Było fajnie.

tomek

I Edycja Podkarpackiej Gali MMA, Rzeszów, 09.05.2010

2010-05-26T18:15:00.013+02:00

Kolejny post z cyklu "zapychamy luki w historii". Miłej lektury życzę:).

Zapewne zastanawia Was tytuł posta, bo - na zdrowy rozsądek - co może mieć wspólnego Aikido z MMA. Otóż wspólnego może mieć i ma wiele, a przynajmniej dwa elementy.

Po pierwsze: Kubszny. Jak już pewnie zdążyliście przeczytać, jest to człowiek o bardzo wszechstronnym spojrzeniu na sztuki walki. Pomimo młodego wieku trenował już rozmaite sztuki walki, u wielu mistrzów, zwykle z dobrym rezultatem. Kubszny jest trochę jak dr Jekyll i mr Hyde (co zresztą sam podkreśla) i jakaś jego część potrzebuje rodzaju energii obecnego tylko w sportach kontaktowych. Logiczną konsekwencją będzie więc zamiłowanie, jakim Kubszny darzy sztuki i sporty walki w ogóle. Za to mu chwała, bo i nam się owa wszechstronność trochę udziela, na treningach ludzie chętnie podejmują zapodawane przez Kubsznego tematy, przez co mają niepowtarzalny klimat i nie ma mowy o żadnej nudzie.

Po drugie: my:). Tak, tak - zostaliśmy, jako sekcja, poproszeni o przygotowanie krótkiego pokazu, który miałby uatrakcyjnić galę. Powiem nieskromnie - uatrakcyjniliśmy:). Eh, ta moja skromność:D. Zresztą, zobaczcie sami:).

Nasz pokaz rozpoczyna się około 7:40 pierwszego filmiku i jest kontynuowany w części drugiej. Nie jest tego wiele, ale i tak dajemy radę:).

Tytułem wyjaśnienia powiem, że gala odbyła się w niedzielę, a my dowiedzieliśmy się o udziale we wtorek. W sumie na przygotowania mieliśmy zaledwie dwa treningi: jeden czwartkowy i jeden piątkowy, który trochę podwędziliśmy dzieciakom:). Miały one za to możliwość obejrzenia wersji reżyserskiej, uncut, która zawierała niepublikowane nigdy później scenki. W jednej z nich, moc taka na mnie spłynęła, że podczas formy z jo, niechcący złamałem Wojtkowy kij, którego Misiek używał;]. Atrakcji więc było co niemiara, co zresztą doskonale widać na filmikach. I to w zaledwie dwa treningi - tacyśmy wspaniali:P.

Pozwólcie więc, że przedstawię Wam owych Wspaniałych. Są nimi: Młoda, Wojtek, Rumcajs, Rafał, Misiek i ja:).

Na zakończenie powiem tylko, że autografy można od nas dostać we wtorki i czwartki przed treningiem, albo jak na nas wpadniecie na mieście:).

tomek

Staż w Łańcucie

2010-05-25T21:48:00.009+02:00

W ramach uzupełniania zaległości i tworzenia jakiejś tam treści na blogu, kilka kolejnych wpisów będzie poświęconych wydarzeniom minionym, co nie znaczy, że nieważnym. Wręcz przeciwnie - będą to wydarzenia na tyle ciekawe, że warto na nie poświęcić kilka linijek tekstu i kilka chwil na przeczytanie. Więc do dzieła.

W dniach 23-24 kwietnia AD 2010 w Łańcucie odbył się staż pod okiem Michała Arcta sensei 4 dan, którego organizatorem był nasz dobry kolega, Mirek Omiatacz sensei 1 dan - szef lokalnej sekcji Aikido. W związku z faktem, że zaproszono nas do wspólnego ćwiczenia, a z Rzeszowa do Łańcuta odległość niewielka (coś ze dwa rzuty beretem), postanowiliśmy na staż się wybrać i rozerwać trochę. Już dawno nie widziałem rzeszowskiej ekipy w tak silnym składzie wyjeżdżającej na staż. Serce rośnie, moi mili, na tak wspaniały widok, otóż wyobraźcie sobie Kubsznego, Rumcajsa, Młodą, Rafała, Miśka i jeszcze mnie na doczepkę w jednym samochodzie i jednym busie (niestety nie mamy vana:)).

W związku z różnymi innymi obowiązkami nie mogliśmy się pojawić na piątkowym treningu i dopiero sobota wchodziła w rachubę. Droga do Łańcuta upłynęła w spokojnej i wesołej atmosferze, pełnej wspominek z poprzednich wyjazdów (przyzwoitość nakazuje przemilczeć ten temat;]). Na miejscu zastaliśmy Młodą i Rumcajsa (to oni jechali busem)... a może my byliśmy pierwsi... niestety nie pamiętam tego, ale nie to jest tematem. Szybko okazało się, że treningów będzie trzy, w tym jeden z jo na świeżym powietrzu. Dowiedzieliśmy się także o egzaminach, ale, końcem końców, podszedł do nich tylko Rumcajs.

W tym miejscu pragnę serdecznie pogratulować koledze Rumcajsowi zakończonego sukcesem egzaminu na 2 kyu. Kubszny, jako lokalny watażka na Rzeszów i okolice, poprosił Rumcajsa o założenie hakamy, więc sukienkowców mamy już trzech:). Potrójne 'hip hip, hurra' na ich cześć:)!

Treningi były spoko, techniki ciekawie dobrane i przedstawione, ble ble ble... i w ogóle super. Wybaczcie, że nie będę relacjonował każdego treningu minuta po minucie, ale chyba nie ma sensu.

Do przyjemniejszych elementów dnia stażowego z pewnością należało wspólne, rzeszowskie, wyjście na obiad. Tylko biedny Rumcajs nie poszedł z nami, bo się do egzaminu przygotowywał (hehe, jak zwykle na ostatnią chwilę:P). Łańcut to ładne miasto, pogoda nam dopisała, żarcie było bardzo smaczne i niedrogie - czegóż chcieć więcej:)? Posiedzieliśmy sobie, pogadali, pojedli, a potem z uśmiechem na ustach wróciliśmy na trening.

Odbył się egzamin. Rumcajs wypadł bardzo dobrze. Brawo:).

Potem już tylko: pożegnania, przebranie się, droga powrotna i dom.

Spoko.

tomek

No to ruszamy!

2010-05-18T13:26:00.003+02:00

Wiele wody musiało w Wisłoku upłynąć, nim słowa stały się ciałem i niniejszy blog powstał. Nawet pobieżne przeszukanie zasobów sieci pozwala mi nieskromnie powiedzieć, żeśmy są pierwsi - pierwsi wpadliśmy na pomysł prowadzenia bloga pokazującego codzienną praktykę Aikido, niejako od podszewki. Zapewniam Was więc, że będzie się tu wiele działo, wpisy będą się często pojawiały, nierzadko okraszone zdjęciami i filmikami.

Teraz trochę na 'nie', czyli czego tu nie znajdziecie. Otóż nie znajdziecie tu historii Aikido, bo w sieci tego jest sporo, choćby na Wikipedii, nie będzie też przynudnawych i oklepanych tematów w stylu "etykieta w dojo" (powód ten sam, co powyżej), nie będzie też straszenia koniecznością wieloletniej praktyki w celu osiągnięcia czegokolwiek (choć to akurat prawda:P).

Będzie za to wiele innych tematów, bardziej żywych, kolorowych i osobistych. Dzięki temu, będziecie mieli możliwość poznać życie naszej sekcji, osoby w niej ćwiczące, wspominki z imprez wszelakich i całą gamę innych tematów. Jak już wspomniałem - będzie się działo. Nie zabraknie jednak informacji ważnych - dowiecie się gdzie i kiedy ćwiczymy, gdzie odbywają się staże i obozy szkoleniowe, jacy nauczyciele zjeżdżają do Rzeszowa. Na wszystko znajdzie się miejsce.

Bądźcie więc czujni i często zaglądajcie na naszego bloga.

Zapewniam, że będzie warto:).

tomek